PLAVNICA 2016

Uopšteno, za učešće u triatlonu potrebna je registracija i prijava prije same trke. Nakon registracije, učesnici najčešće dobijaju broj, plivačku kapicu u boji i, ako se na događaju vrijeme mjeri elektronski, čip za mjerenje vremena. Sportisti će takođe biti obaviješteni o detaljima rute, pravilima, kao i bilo kakvim problemima na koje bi trebalo obratiti pažnju (uslovi na putu, ograničenja, semafori i stanice za osvježenje i prvu pomoć). Na velikim takmičenjima, kao što je IronMan ili šampionatu na dugim stazama, od triatlonaca se može zatražiti podešavanje i provjera njihovih bicikala u zoni izmjene dan ili dva prije početka trke, ostavljajući ih tu preko noći i pod nadzorom.

Na dan trke, prije početka takmičenja, sportisti se obično obezbjeđuje držač za biciklo radi smještanja bicikla, kao i manji prostor za odlaganje obuće, odjeće itd. u zoni izmjene. Na nekim triatlonima postoje dvije zone izmjene: jedna za plivačku/biciklističku, a na drugoj lokaciji za biciklističku/trkačku izmjenu. Sportisti se obično kategorišu u odvojene, profesionalne i amaterske kategorije. Za amatere, koji čine veliku većinu triatlonaca, često važi sistem “starosnih grupa”, s obzirom da se nadalje dijele po polu i uzrastu, to omogućava nadmetanje sa ostalima iz iste polne i starosne grupe. Za određivanje starosnih grupa vrši se podjela u petogodišnje ili desetogodišnje intervale. Postoji i donja starosna granica koja varira od trke do trke. Na nekim triatlonima, učesnici-amateri sa većom tjelesnom težinom mogu imati mogućnost da se takmiče sa drugima slične tjelesne težine, s obzirom da se težina smatra otežavajućom okolnošću za brzinu. Na primjer, po pravilima Američkog triatlona, “Clydesdale” sportisti su muškarci težine preko 100kg, dok su “Athena” sportistkinje, žene sa težinom iznad 75kg. Druge trke i organizacije mogu izabrati da li da ponude Clydesdale i Athena tip podjele ili ne i odrediti svoje standarde težine.

U zavisnosti od tipa i obima trke, može se primijeniti bilo koji od slijedećih načina za početak trke. U masovnom startu, svi takmičari ulaze u vodu i počinju takmičenje nakon jedinstvenog startnog signala. U nekim trkama manje grupe takmičara počinju trku u razmacima od par minuta između grupa. Startni talas se obično određuje prema starosnoj grupi ili procijenjenom vremenu potrebnom za plivanje. Ovakav start je češći na kraćim trkama gdje učestvuje veliki broj amaterskih takmičara. Druga mogućnost je individualni start gdje takmičari ulaze u vodu jedan po jedan, sa razmakom od nekoliko sekundi.

Dionica za plivanje obično se odvija oko niza označenih bova do mjesta izlaska takmičara iz vode u blizini zone izmjene. Trkači izlaze iz vode, ulaze u zonu izmjene i mijenjaju svoju plivačku u biciklističku opremu. Takmičenje i pritisak za ostvarivanje bržeg vremena doveli su do razvoja specijalizovane triatlonske odjećekoja je pogodna i za plivanje i za biciklizam, omogućavajući brojnim trkačima da izvrše izmjenu koja se sastoji od skidanja kupaćeg kostima, kapice i naočara i stavljanja kacige i biciklističke obuće.

U nekim slučajevima, trkači ostavljaju biciklističku obuću pričvršćenu za pedale bicikla i obuvaju je tokom vožnje. Neki triatlonci ne nose čarape, čime dodatno smanjuju vrijeme potrebno za izmjenu.

Biciklistička etapa se nastavlja duž utvrđene rute, obično na javnim putevima. U mnogim slučajevima, naročito manjim triatlonima, putevi nisu zatvoreni za saobraćaj; ipak, saobaćajci su često prisutni kako bi pomogli u kontroli saobraćaja. Tipično, biciklistička etapa se završava u istoj zoni izmjene. Trkači ulaze u zonu izmjene, parkiraju svoje bicikle i brzo mijenjaju obuću za onu za trčanje prije prelaska na posljednju etapu. Trkačka etapa se obično završava na odvojenoj ciljnoj liniji u blizini zone izmjene.

U većini trka, pomoćne stanice koje se nalaze duž biciklističke i trkačke etape, opremljene su vodom i energetskim pićima za takmičare prilikom prolaska pored njih. Neke stanicena dužim takmičenjima opremljene su i raznim vrstama hrane, uključujući i proizvode kao što su energetske čokolade, energetski gelovi, voće, keks, supa i led.

Jednom kad takmičari završe trku, za njih obično postoji druga stanica gdje mogu da uzmu vodu, voće, kao i druge okrepljujuće stvari nakon trke. Ponekad se organizuju i priredbe i proslave nakon trke, na kraju većih i dužih takmičenja.